Tinc massa mal de cap com per dir gaire més a part de que aquest fragment es del Nick Hornby a En picado. Tinc mal de cap i potser es per aixo o potser no, que porto tot el dia pensant en aquestes linies. Demà, a la feina, quan estigui aburrida, potser en parli. De moment, les deixo aquí.
“No me importa trabajar duro, ¿sabes? Pero cuando estábamos de gira, o grabando… Ése era yo, era yo mismo, y…, y me siento vacío y frustrado y…, y… ¿Sabéis? Cuando uno es bueno piensas que eso tiene que bastar, que te hará llegar y cuando no es así… ¿Qué se supone que tienes que hacer con ello? ¿Dónde lo metes, eh? No puedes meterlo en ninguna parte, y…,y era… Tío, era algo que me reconcomía, incluso cuando las cosas nos iban bien, porque hasta cuando las cosas nos iban bien no estaba en el escenario ni grabando todo el santo día, y a veces era como si lo necesitara, ¿sabéis?, porque si no acabaría explotando. Así que ahora, ahora eso que llevo dentro no puede salir a ninguna parte. Teníamos una canción (…) Teníamos una canción, una canción estilo Motown titulada I Got Your Back, que Eddie y yo escribimos juntos, juntos de verdad, algo que no solíamos hacer normalmente, y era, pues bueno, un tributo a nuestra amistad y a lo lejos que se remontaba en el tiempo y bla, bla, bla. El caso es que apareció en nuestro primer álbum y duraba unos dos minutos y medio, y nadie se fijó realmente en ella. Pero empezamos a tocarla en directo, y no sé cómo se fue haciendo más larga, y Eddie se las arregló para tocar un solo precioso. No era como un solo de guitarra: era más bien como lo habría tocado, no sé, Curtis Mayfield o Ernie Isley. Y a veces, cuando tocábamos por la zona de Chicago, nos juntábamos con otros grupos amigos en el escenario y tocábamos un solo de saxo o de piano, o quizá hasta uno de guitarra hawaiana o yo qué sé, y al cabo de un año o dos se convirtió en esa pieza sensacional que es hoy y que dura diez o quince minutos. Y abríamos con ella o la metíamos a la mitad si era un concierto largo, y para mí llegó a ser el sonido mismo del puto gozo, perdón, Maureen, ¿sabéis?, del puro gozo. Era como hacer surf, o, o lo que sea, un subidón natural. Podís cabalgar sobre esas cuerdas como si fueran olas. Tuve esa sensación un centenar de veces, y no hay mucha gente que pueda decir que lo ha experimentado ni siquiera una vez en toda su vida.”
En picado, Nick Hornby
1 resposta fins ara
Calvin // Setembre 18, 2008 a 11:08 am |
uo, et volia posar el teu nom escrit en jeroglífics egipcis, haviam si se’t passava una mica el mal de cap…
però no em deixa posar imatges…
el que sí que faré serà dictar-te’l; Laura, el teu nom s’escriu:
Boca, Buitre,Pollito,Boca, Buitre!!
i li podries afegir un cor i una artèria (si, són sàdics), que es pronuncia “nefer”, però això no et dic què vol dir, ho hauràs de buscar…